Samen delen, samen helen.

Over dit project:

Ikzelf ben een verstoten ouder sinds enkele jaren. Het is het meest ingrijpende dat ik ooit meemaakte in mijn leven. Mensen die het niet ervaren, kunnen het moeilijk of niet vatten. Ook binnen de huidige hulpverlening – en zeker binnen overheidsinstanties die samenwerken met de rechtbank – is er een fundamenteel tekort aan kennis over het thema ouderverstoting. Gesprekken hier zijn vaak geen steun of toeverlaat, maar een extra trauma bovenop de trauma’s die men reeds opliep doorheen het tergend trage en slopende proces. Het “durven praten over ouderverstoting” keert zich vaak tegen de slachtoffers. Men wordt gezien als “de vechtende ouder” wanneer men de waarheid durft vertellen.

Eén van de grootste problemen waar verstoten ouders mee kampen is het overmatig piekeren. Piekeren heeft normaalgezien een nuttige functie, namelijk het oplossen van een probleem. Het probleem met ouderverstoting is dat er geen oplossing komt, waardoor men alsmaar in een lus blijft denken. Doorheen mijn herstelproces leerde ik dat alles van me afschrijven therapeutisch werkte. Het doorbreekt de vicieuze piekercirkel. Je schrijft het van je af, laat het op het virtuele papier achter en gaat weer verder met je leven totdat het papier je weer roept. Je creëert voor jezelf op die manier vaste piekermomenten, waardoor je daarbuiten makkelijker kan loslaten.

Ook mijn verhaal kunnen delen met lotgenoten was -en is- een grote hulp. Je kunt je verhaal immers nergens anders kwijt. Het feit dat je in een rouwproces bent beland, wordt meestal niet begrepen. “Stel je niet zo aan, hij of zij leeft toch nog?” krijg je wel eens te horen. Of “Hij of zij komt later wel terug als ze wat ouder zijn.” De wetenschap toont thans, dat dit soort levend verlies 3,5 keer zoveel kans geeft tot zelfmoordgedachten dan bij ouders die hun kind verliezen aan de dood. Deze statistieken spreken voor zich! (Volgens mij door het extreme sociale stigma dat er rust op verstoten ouders en het tekort aan herkenning en begrip, wat leidt tot buitengewone gevoelens van eenzaamheid en frustratie bovenop het verlies van een kind.)

Vandaar dat me de combinatie van beiden ideaal leek: “een dagboek dat je kan delen met lotgenoten.” Deze online community is bedoeld om lotgenoten te ondersteunen, erkenning te bieden en mensen te verbinden met elkaar. Mensen die ècht weten wat je doormaakt. Een plek waar de waarheid wel gezegd mag worden. Dit met oog voor privacy en anonimiteit. Neem ook zeker de pagina “privacy en anonimiteit” grondig door alvorens je je eigen dagboek begint. Er staat zeer belangrijke informatie in en je vindt er allerlei tips hoe je jezelf maar ook je kinderen kan beschermen. Ik wens je alvast veel plezier en verbinding hier. Hopelijk kan het een beetje troost en kracht bieden in deze moeilijke periode van levende rouw.
Weet wel, je staat er niet alleen voor!

Sinds een jaar geleden sloot ik me aan als medewerker bij het mooie initiatief “Harten In Verbinding”. Dit is een team van ervaringsdeskundigen met één missie: streven naar verbinding te herstellen, families ondersteunen en hoop geven waar mogelijk. Elke maand organiseert “Harten In Verbinding” een online klankbord. Hier kan je gratis aan deelnemen om verhalen onder lotgenoten uit te wisselen. We komen ook meermaals per jaar in eigen persoon samen. Nog één van onze voornaamste missies is zoveel mogelijk kennis verspreiden over het thema doorheen de maatschappij. Niet enkel aan slachtoffers, maar vooral aan professionals werkzaam in de sector. Dit is broodnodig! Wij organiseren dus zoveel als mogelijk lezingen door specialisten in ouderverstoting. Voor meer info surf naar www.harteninverbinding.be. of klik op de afbeelding hier onder.: